Fethi KARADENİZ
Emekli Eğitim Müfettişi
24 Kasım Öğretmenler Günü…
Çiçeklerin alındığı, güzel sözlerin söylendiği, öğretmenlerin hatırlandığı, kürsülerden övgü dolu konuşmaların yapıldığı özel bir gün…
Peki, bir günlüğüne hatırlamak yeterli mi?
Yıllarını sınıflarda tüketen, geleceğin doktorunu, mühendisini, hâkimini, polisini, sanatçısını yetiştiren öğretmenin kendi geleceği ne olacak?
Bugün bir öğretmen olarak değil, ömrünün önemli bir bölümünü eğitime adamış emekli bir eğitim müfettişi olarak soruyorum:
Öğretmenlerimize verdiğimiz değer, güzel sözlerimizle mi sınırlı kalacak, yoksa hayatlarının her alanında hissedecekleri gerçek bir değere mi dönüşecek?
Benim bu 24 Kasım’da bir buket çiçekten, bir kutlama mesajından çok daha büyük beklentilerim var.
Benim bazı keşkelerim var…
KEŞKE MEZUN OLAN HER ÖĞRETMEN SINIFINDA OLSAYDI!
Keşke öğretmen yetiştiren fakültelerden mezun olan gençlerimiz, diplomalarını aldıkları gün işsizliğin kapısında beklemek yerine sınıflarına kavuşabilselerdi.
Keşke yıllarca dirsek çürüten, sınavlara hazırlanan, hayallerini öğretmenlik üzerine kuran gençlerimiz, atanabilmek için yıllarca beklemek zorunda kalmasalardı.
Keşke öğretmen adaylarının umutları mülakatlarda, kontenjanlarda ve bitmek bilmeyen bekleyişlerde tükenmeseydi.
Keşke ücretli öğretmenlik adı altında, aynı sınıfta aynı sorumluluğu üstlenen eğitimciler arasında böylesine büyük özlük ve ekonomik hak farklılıkları yaşanmasaydı.
Bir öğretmen düşünün…
Her sabah okuluna gidiyor, çocuklara ders anlatıyor, onların geleceği için emek veriyor. Ancak ay sonunda aldığı ücret, geleceğine güvenle bakmasına yetmiyor.
Öğretmenlik bir geçici iş, eğitimcilik de günü kurtarma mesleği değildir!
Keşke öğretmenlerimiz, öğrencilerine gelecek anlatırken kendi geleceklerinden endişe duymasalar!
KEŞKE ÖĞRETMEN OLMAK İSTEYENLER BAŞKA MESLEKLERDE HAYAL KIRIKLIĞI YAŞAMASAYDI!
En acı keşkelerimden biri de budur.
Öğretmen olabilmek için yıllarca eğitim gören, fakat atanamadığı için başka mesleklere yönelmek zorunda kalan gençlerimiz…
Kimisi polis oluyor, kimisi başka kamu görevlerine giriyor, kimisi özel sektörde kendisine bir hayat kurmaya çalışıyor.
Elbette her meslek kutsaldır. Polislik de öğretmenlik de toplumun ihtiyacıdır. Polisimizin görevi kamu düzenini ve güvenliği sağlamaktır. Öğretmenin görevi ise aklı, bilimi ve vicdanı aydınlatmaktır.
Ancak insanın içini acıtan bir çelişki var:
Bir zamanlar öğretmen olma hayali kuran gençlerin, atanma sorunları nedeniyle başka mesleklere yönelmek zorunda kalması; daha sonra öğretmenlerin hak arayışlarında güvenlik güçleriyle karşı karşıya gelinen görüntülerin ortaya çıkması…
Keşke bu ülkenin öğretmenleri hak ararken polisle, polis görevini yaparken öğretmenle karşı karşıya kalmasaydı.
Keşke sorunlar copla, biber gazıyla, öfkeyle değil; adaletle, diyalogla ve sağduyuyla çözülebilseydi.
Bir ülkenin öğretmeniyle polisi birbirine karşı değil, aynı geleceğin yanında durabilseydi!
KEŞKE 24 KASIM SADECE ÇİÇEK VE KUTLAMA MESAJLARINDAN İBARET OLMASAYDI!
Öğretmenlerimizin ekonomik ve sosyal hakları, yılda bir gün yapılan konuşmalardan çok daha önemlidir.
Bugün görev yapan öğretmenlerimizin geçim sıkıntısı, emeklilerimizin giderek ağırlaşan ekonomik koşulları, eğitim camiasının çözüm bekleyen sorunları var.
Yıllarını bu ülkenin çocuklarına adamış, binlerce öğrencinin hayatına dokunmuş emekli öğretmenlerimiz de unutulmamalıdır.
Bir ömür sınıfta tebeşir tüketmiş, defter kontrol etmiş, sınav okumuş, öğrenci yetiştirmiş insanlara 24 Kasım’da yalnızca bir kutlama mesajı göndermek yeterli midir?
Benim teklifim açık:
Her 24 Kasım’da görevdeki öğretmenlerimize ve emekli öğretmenlerimize bir maaş tutarında Öğretmenler Günü ikramiyesi verilmelidir.
Bu talep hayalden ibaret de değildir. TBMM kayıtlarında 2026 yılında öğretmenlere bir maaş tutarında ikramiye verilmesini amaçlayan kanun teklifleri bulunmaktadır. Ancak bunlar henüz yasalaşmış değildir; komisyon aşamasındadır.
Öğretmenine değer veren bir devlet, bu talebi gündeminde tutmalı ve hayata geçirmek için gereken adımları atmalıdır.
Emekli öğretmeni de bu hakkın dışında bırakmamalıdır.
Çünkü emeklilik, yıllarca verilen emeğin unutulması değildir.
RAKAMLARIN ARDINDAKİ İNSANLARI GÖRELİM!
Millî Eğitim Bakanlığının 2025-2026 eğitim öğretim yılı verilerine göre Türkiye’de örgün eğitim kurumlarında görev yapan öğretmen sayısı 1 milyon 170 bin 320’dir. Yaygın eğitim ve diğer birimlerle birlikte toplam sayı 1 milyon 211 bin 799’a ulaşmıştır.
Bu büyük eğitim ordusunun arkasında ne kadar emek, fedakârlık ve sorumluluk olduğunu düşünelim.
Ancak öğretmen sayısının büyüklüğü, öğretmen adaylarının istihdam sorununu kendiliğinden çözmüyor.
MEB’in yayımladığı 2026 tarihli rapora göre 2003-2026 döneminde toplam 836 bin 551 kadrolu ve sözleşmeli öğretmen ataması gerçekleştirilmiş. Bu önemli bir istihdam verisidir; fakat bugün atanmayı bekleyen öğretmenlerin sayısı ve branşlara göre ihtiyaç ayrıca değerlendirilmelidir.
Burada asıl sorulması gereken şudur:
Öğretmen yetiştiren kurumlarımızın mezun sayılarıyla ülkemizin gerçek öğretmen ihtiyacı neden daha sağlıklı planlanamıyor?
Neden gençlerimiz yıllarca atanma umuduyla bekliyor?
Neden bazı okullarımız öğretmen ihtiyacı yaşarken, diplomalı eğitimcilerimiz iş arıyor?
Eğitim politikası yalnızca bugünü değil, on yıl sonrasını da hesaplamak zorundadır.
KEŞKE ÖĞRETMENİN İTİBARI YENİDEN HAK ETTİĞİ YERE YÜKSELSEYDİ!
Öğretmen, toplumun mimarıdır.
Bir çocuğa yalnızca okuma yazma öğretmez. Ona düşünmeyi, sorgulamayı, araştırmayı, insanı sevmeyi, hak ve adaleti öğretir.
Öğretmenine saygı duymayan toplum, geleceğine saygı duymuyor demektir.
Öğretmenin sınıftaki otoritesi korkudan değil, bilgisinden, kişiliğinden ve öğrencisine duyduğu sevgiden kaynaklanmalıdır.
Elbette öğretmenlerimizin de kendilerini yenilemeleri, çağın gereklerine ayak uydurmaları, mesleklerinin sorumluluğunu taşımaları gerekir.
Ancak öğretmenden fedakârlık bekleyenler, öğretmenin haklarını ve onurunu korumayı da görev bilmelidir.
Atatürk’ün şu sözü bugün de yolumuzu aydınlatıyor:
“Öğretmenler! Yeni nesil sizin eseriniz olacaktır.”
Peki, yeni nesli yetiştirecek öğretmenin kendisine ne kadar sahip çıkıyoruz?
BENİM 24 KASIM’DAKİ KEŞKELERİM…
Keşke hiçbir öğretmen adayı işsiz kalmasaydı.
Keşke hiçbir öğretmen ücretli çalışmak zorunda bırakılmasaydı.
Keşke öğretmenlerimiz kadro, gelecek ve geçim kaygısı yaşamadan görev yapabilseydi.
Keşke atanamayan öğretmenlerimizin umutları tükenmeseydi.
Keşke öğretmenlik hayaliyle yetişen gençlerimiz, istemedikleri mesleklere yönelmek zorunda kalmasaydı.
Keşke öğretmenlerimizin hak arayışları çatışmaya değil, çözüme vesile olsaydı.
Keşke öğretmenlerimizin ekonomik sorunları yalnızca 24 Kasım’da hatırlanmasaydı.
Keşke emekli öğretmenlerimiz yıllarca verdikleri hizmetin karşılığında insanca yaşayabilecekleri bir maaş alabilselerdi.
Keşke her 24 Kasım’da görevdeki öğretmenlerimizle emeklilerimize bir maaş ikramiye verilebilseydi.
Keşke köy okullarımız, öğretmensiz ve çocuklarımız öğretmensiz kalmasaydı.
Keşke eğitimde fırsat eşitliği, kâğıt üzerinde kalan bir temenni değil, ülkemizin her köşesinde yaşanan bir gerçek olsaydı.
Ve en büyük keşkelerimden biri:
Keşke hiçbir öğretmen, yetiştirdiği öğrencisinin geleceğine umutla bakarken kendi geleceğinden umudunu kesmeseydi!
SON SÖZ: ÖĞRETMENE ÇİÇEK DEĞİL, HAKKINI VERİN!
Ben sekiz yıl sınıf öğretmenliği, sekiz yıl okul yöneticiliği ve on yedi yıl eğitim müfettişliği yapmış; hayatının önemli bir bölümünü eğitim hizmetine adamış emekli bir eğitimciyim.
Eğitimin mutfağını da, sınıfın tozunu da, öğretmenin sorumluluğunu da yakından bilirim.
Bu nedenle söylediklerim bir siyasi tartışmanın değil, yıllarını eğitime vermiş bir eğitimcinin vicdanının sesidir.
Buradan başta Millî Eğitim Bakanlığı olmak üzere hükümete, TBMM’deki bütün siyasi partilere, eğitim sendikalarına ve karar vericilere sesleniyorum:
Öğretmenlerin sorunlarını bir kez daha dinleyin. Atama bekleyen gençlerin sesini duyun. Ücretli öğretmenlerin çalışma koşullarını iyileştirin. Emekli öğretmenleri unutmayın. 24 Kasım ikramiyesini yasalaştırmak için gereken adımları atın.
Çünkü eğitim bir ülkenin en büyük yatırımı, öğretmen ise bu yatırımın en değerli insan gücüdür.
Öğretmenler Günü’nde öğretmenlere güzel sözler söylemek kolaydır. Asıl mesele, 365 gün boyunca öğretmenin yanında durabilmektir.
Ben bu 24 Kasım’da bütün öğretmenlerimizin gününü yürekten kutluyorum.
Aramızdan ayrılan öğretmenlerimizi rahmet ve minnetle anıyorum. Görevdeki öğretmenlerimize sağlık, mutluluk ve başarı; emekli öğretmenlerimize huzurlu ve onurlu bir yaşam diliyorum.
Ama bu yıl kutlamamın sonuna bir dilek daha ekliyorum:
Öyle bir 24 Kasım gelsin ki artık keşkelerimiz olmasın!
Öğretmenlerimizin yüzü gülsün, gençlerimizin hayalleri gerçekleşsin, emeklilerimizin geçim derdi son bulsun.
Çünkü öğretmenin mutlu olmadığı bir ülkede, geleceğin mutlu olması mümkün değildir!
24 KASIM ÖĞRETMENLER GÜNÜ KUTLU OLSUN!
BBP Genel Başkan Yardımcısı ve Genel Merkez Kadın Kolları Başkanı Dilek Keskin’in katılımıyla gerçekleştirilecek buluşmanın…
Genel kurulda Rize’nin bugünü ve geleceğine yönelik değerlendirmelerde bulunuldu. Başkan Rahmi Metin, Rize Belediyesi tarafından…
Vali İhsan Selim Baydaş, eşi Zeyneb Baydaş Hanımefendi ile birlikte Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed’in (S.A.V)…
Haber:Adnan ONAY Kamuoyunda konu bu şekilde algılanınca İl Başkanı Katmer sonradan tabloyu detaylandırdı ve Şehir…
ADNAN ONAY Sanırım bir kısım foncular, banka/faiz haramından kaçarak daha çok zengin olup, zenginlikle…
Filozof Sosyolog 28 yaşımdan 40 yaşıma kadar yaşadığım, havasında nefes aldığım, suyundan içtiğim, kalbime dokunan…