ALBÜMLERDEKİ BİTMEYEN DOSTLUK!

Nihat ERENCE

Bazen bir fotoğraf karesi alır götürür insanı uzaklara…

Yaşadıklarını,

belki de yaşayamadıklarını bir kez daha yadeder

o unutulmaz fotoğraf karesinde…

O kare alır götürür sizi o günlere…

Bakmayın siyah-beyaz olduğuna,

öylesine renklidir ki o kare,

biranda her şey

sanki yeniden canlanır gözünüzün önünde…

Arkadaşlıklar,

ölesiye sevgiler,

can verecek dostluklar,

o fotoğraf karesinde gizlidir…

+++++++++++++

Her fırsatta söylüyorum:

Zor ama çok güzel bir çocukluk

ve gençlik dönemi yaşadık…

Zordu elbette;

dönemin kargaşası,

ailemizin bizleri sokağa gönderirken yaşadığı endişe,

sokağa çıktığımızda, ‘acaba başımıza bir şey gelecek mi?’ düşünceleri,

istemesek de sürekli karşımıza çıkan en önemli sorunlardı.

Oysa herkesin tek düşüncesi vardı:

Daha iyi şartlarda yaşamak,

daha iyi eğitim almak,

daha iyi koşullarda hayatı idame ettirmek…

Bu uğurda savaşlar verildi.

‘Bir soldan bir sağdan’ dendi,

onlarca gencin yaşamı, geleceği söndü…

Oysa, farklı fikirlere de sahip olsalar,

gençlerin hedefi aynı,

gittikleri yol farklıydı…

+++++++++++

Uzatmayayım; sabah telefonumu karıştırırken

önüme bir fotoğraf çıktı…

Yıl: 1978… Yer: Kavacık…

Silivrikapı’nın en önemli takımı Kıbrıs,

Kavacık’a misafir olmuş…

Hatırlıyorum; Koca bir otobüsle Kavacık’a gitmiş

2 takım halinde maçlar yapmıştık…

Siyah-beyaz fotoğrafın sol başında Serdar var.

Yanında Kasım, onun hemen solunda İsmet, onun yanında da Kenan var…

Kaleci Mehmet abi, biraz uzak kalmış,

‘Sanki; bana fazla güvenmeyin

yediğimden fazla atın, kazanın’ mesajı verir gibi…

Elbette alt sırayı yazarken,

elim çok gitmedi klavyeye inanın…

Süleyman, Emin ve onları sımsıkı saran Murat Bulut…

Hani yazının girişinde dedim ya;

‘Bazen bir fotoğraf karesi alır götürür insanı uzaklara…

Yaşadıklarını,

belki de yaşayamadıklarını bir kez daha yadeder

insan o unutulmaz fotoğraf karesinde’ diye…

Çok şeyler yaşamak istediğimiz,

ancak yaşayamadığımız Murat Bulut

bir kez daha içimizi ‘cız’ ettirdi…

Anadolu’da görev yaparken, sıkça yazışırdık,

Tek düşüncesi vardı;

yeniden hepimizi bir araya toplamak ve

o unutulmaz günleri bir daha yaşamak…

Olmadı…

Yaşam buna izin vermedi…

Ruhu şad mekanı cennet olsun…

Bilsin ki hiç unutulmadı ve unutulmayacak…

+++++++++++

Elbette fotoğrafa devam edeceğim izninizle…

Sol alta en başta Süleyman, hemen yanında Emin

ve 3’üncü sırada Hilmi..

Dönemin bana göre en iyi liberosuydu Hilmi,

rahmetli Murat abi ile omuz omuza…

Sonra birden yine duraksadım…

Hemen onların solunda rahmetli Saim vardı…

Neredeyse yaşamımın büyük bir bölümünü

birlikte geçirdiğim,

çocukluk arkadaşım, gençlik yoldaşım ve

sonrasında meslektaşım Saim Altunterim…

Yine omuz omuzaydık

o siyah-beyaz fotoğraf karesinde…

++++++++++++++++

Gençlik yıllarımızda büyükler,

‘İnsan belli bir yaşa geldi mi hassaslaşır,

çocuk gibi olur’ derdi.

Tabi ki anlamazdık ne söylemek istediklerini…

Meğerse çok doğruymuş…

İnsan belli bir yaşa geldi mi

aşırı hassas oluyor…

Küçük şeyler mutlu ediyor…

Siyah-beyaz fotoğraf karesi beni yıllar öncesine götürürken duygulanmadım desem yalan olur…

Güzel günlermiş gerçekten o günler…

Biz zor dediğimiz günlerde

belki de hayatımızın en özel anlarını yaşamışız…

Ne mutlu böyle duyguları tadanlara…

Ne mutlu bitmeyen dostlukların farkına varanlara…