BİR ÇOCUĞUN BAŞINI OKŞAMAKTAN KORKAR OLDUK!

Fethi KARADENİZ

Emekli Eğitim Müfettişi

 

Gençliğimde sınıf öğretmeniydim. Çocukları çok sevdiğim için öğretmenlik benim için yalnızca bir meslek değil, gönülden bağlı olduğum bir yaşam biçimiydi.

 

Sokakta yürürken, belediye otobüsünde ya da bir parkta karşıma çıkan çocukların başını okşar, yanağından makas alır, kaş göz işaretleriyle onları güldürmeye çalışırdım. Bir çocuğun yüzünde beliren küçücük bir tebessüm, günümü güzelleştirmeye yeterdi. Çünkü bilirdim ki çocuk sevgisi, insanın içindeki en temiz duygulardan biridir.

 

Peki, ne oldu bize?

 

Bugün bir çocuğa sevgiyle yaklaşırken bile insan iki kez düşünüyor. Toplumda çocuklara yönelik istismar haberleri, güven duygusunu öylesine yaraladı ki masum bir yakınlık bile yanlış anlaşılma korkusuyla karşılanabiliyor. Eskiden içimizden geldiği gibi gösterdiğimiz şefkatin yerini, endişe ve mesafe aldı.

 

Elbette çocukları korumak için sınırların, mahremiyetin ve kişisel alanın gözetilmesi gerekiyor. Çocukların güvenliği her şeyden önce gelir. Ancak kötülüklerden korunmaya çalışırken insanlığımızı, merhametimizi ve çocuklarla aramızdaki o doğal sevgi bağını da kaybetmemeliyiz.

 

Asıl acı olan, çocukları sevmekten değil, sevgimizi göstermeye korkar hâle gelmemizdir.

 

Bir zamanlar bir çocuğun başını okşamak, ona gülümsemek, ağladığında teselli etmek insanlığın doğal bir parçasıydı. Şimdi ise anne babalar haklı olarak kaygılı, insanlar temkinli, çocuklar daha fazla korunmaya muhtaç…

 

Çocuk istismarı karşısında susmayan, çocukları koruyan, suçluların hukuk önünde hesap vermesini sağlayan bir toplum olmak zorundayız. Fakat bunun yanında çocuklara güvenli bir çevre, sevgi dolu ilişkiler ve korkmadan büyüyebilecekleri bir dünya da sunmalıyız.

 

Ben bugün geriye dönüp baktığımda, bir öğrencimin başını okşadığım, bir çocuğu güldürdüğüm günleri özlemle hatırlıyorum.

 

Ne acıdır ki artık bir çocuğun başını okşarken bile değil, bunu neden yapamadığımızı düşünürken içimiz sızlıyor.

 

Çocukları koruyalım. Onlara sevgimizi de kaybetmeyelim. Çünkü çocukların güvenle büyüyemediği, insanların iyilik yapmaktan korktuğu bir toplumda eksilen yalnızca sevgi değil, hepimizin insanlığıdır.