ÖĞRETMENİ SADECE 5 EKİM’DE HATIRLAMAYIN!

Fethi KARADENİZ
Emekli Eğitim Müfettişi

Bir öğretmenin elinde sadece tebeşir yoktur; bir ülkenin geleceği vardır.

Bugün 5 Ekim Dünya Öğretmenler Günü.

Çiçekler verilecek, güzel sözler söylenecek, sosyal medyada öğretmen fotoğrafları paylaşılacak…

Sonra?

Ertesi gün öğretmen yine kendi kaderine mi bırakılacak?

Ben bu soruyu uzaktan soranlardan değilim.

8 yıl sınıf öğretmenliği, 8 yıl okul yöneticiliği, 17 yıl eğitim müfettişliği yaptım.

Tam 33 yıl eğitim camiasının içinde; sınıfta, okul yönetiminde ve eğitim denetiminde görev yaptım.

Bu nedenle öğretmenin ne yaşadığını yalnızca kitaplardan değil, okul koridorlarından biliyorum.

DİPLOMASI VAR, SINIFI YOK!

Bir de bu günün alkışları arasında adı pek duyulmayan başka öğretmenlerimiz var.

Diplomasını almış ama atanamamış genç öğretmenler…

Yıllarca eğitim görüp öğretmen olma hayali kuran, KPSS’ye hazırlanan, sınavlara giren ve sonra beklemeye başlayan binlerce genç…

Kimileri ücretli öğretmenlik yaparak mesleğini sürdürmeye çalışıyor.

Kimileri ise geçinebilmek için başka sektörlere, başka mesleklere yönelmek zorunda kalıyor.

Düşünün…

Bir insan yıllarca öğretmen olmak için eğitim alıyor.

Diplomasını eline alıyor.

Ama öğrencisinin karşısına kadrolu bir öğretmen olarak çıkamıyor.

Bu tabloyu görmeden öğretmenler gününü kutlamak eksik kalır.

Çünkü mesele yalnızca bir atama meselesi değildir.

Mesele, yetişmiş insan gücünün heba edilmemesidir.

ÖĞRETMENİ KAYBEDERSEK GELECEĞİ KAYBEDERİZ

Bugün Türkiye’nin eğitim sisteminde milyonlarca öğrenci ve bir milyondan fazla öğretmen görev yapıyor.

Bu rakamlar bize şunu söylüyor:

Öğretmen meselesi yalnızca öğretmenin meselesi değildir.

Her öğretmen, yüzlerce öğrencinin hayatına dokunuyor.

Öğretmenin niteliği, çalışma şartları, mesleki itibarı ve geleceğe güveni; doğrudan doğruya öğrencinin eğitimini etkiliyor.

UNESCO da öğretmenlerin mesleki statüsünün, çalışma koşullarının ve karar alma süreçlerindeki rolünün güçlendirilmesine dikkat çekiyor.

BUGÜN ÇİÇEK VERMEK YETMEZ!

Elbette bugün öğretmenlerimize çiçek verelim.

Başımızın üzerinde taşıyalım.

Ama yarın da hatırlayalım.

Öğretmeni yalnızca 5 Ekim’de alkışlayan değil, 365 gün destekleyen bir eğitim anlayışına ihtiyacımız var.

Atanamayan öğretmenin umudunu,

ücretli öğretmenin emeğini,

sınıfta görev yapan öğretmenin yükünü,

emekli öğretmenin birikimini

aynı anda düşünmek zorundayız.

Çünkü öğretmeni güçlendirmeden eğitimi güçlendiremeyiz.

BENİM ÖĞRETMENİM…

Benim için öğretmen yalnızca ders anlatan insan değildir.

Öğrencisinin evindeki sıkıntıyı fark eden,

yoksul çocuğu arkadaşlarının yanında mahcup etmemeye çalışan,

başarısız öğrencinin elinden tutan,

bazen anne, bazen baba, bazen rehber, bazen de bir çocuğun hayattaki tek umudu olan insandır.

Öğretmen, çocuğun hayatına dokunan insandır.

Bir öğrencinin yıllar sonra gelip:

“Öğretmenim, sizin sayenizde…”

demesi, belki de dünyanın en büyük ödülüdür.

Ben 33 yıl okul koridorlarında yürüdüm.

Bugün geriye dönüp baktığımda şunu çok net görüyorum:

Bir ülkenin gerçek zenginliği ne petrolüdür ne altınıdır ne de fabrikasıdır.

Gerçek zenginlik, iyi yetişmiş insanıdır.

O insanı yetiştiren de öğretmendir.

ÖĞRETMENLER GÜNÜ KUTLU OLSUN

Başta emekli meslektaşlarım olmak üzere, bugün sınıflarda çocuklarımızın geleceğini yoğuran bütün öğretmenlerimizin 5 Ekim Dünya Öğretmenler Günü kutlu olsun.

Atanmayı bekleyen genç öğretmenlere,

ücretli öğretmenlik yapanlara,

başka mesleklere yönelmek zorunda kalan öğretmenlere,

emekli olup hâlâ eğitime gönül vermiş meslektaşlarıma

selam olsun.

Çünkü öğretmen sadece bir meslek değildir.

Öğretmen, bir ülkenin geleceğine bırakılmış en büyük emanettir.