Ölmeden Alınan Büyük Mükâfat

Ölüm kapıyı çalmadan önce, hayatın avucuma bıraktığı en ağır, en mânâlı mükâfatla karşılaştım.

Ne bir nişan, ne bir kürsü, ne de soğuk bir alkış tufanıydı bu…

Bu, kalpten kalbe kurulan bir köprünün sessiz ama sarsıcı çığlığıydı.

Kalkandere Yolbaşı Köyü İlk/Ortaokulu 6/A sınıfı çocukları…

O küçücük yürekler, büyük bir fikrin ağırlığını taşıyarak, beni akıllı tahtada bir gölgeye, bir surete dönüştürdüler.

Bir ekran görüntüsü…

Ve o görüntüyle karnelerini alırken, aslında bana ömürlük bir berat sundular.

Otuz yıl…

Tebeşir tozuyla yoğrulmuş, zil sesleriyle bölünmüş, umutla yıpranmış otuz yıl.

Bu ömrün sonunda bana verilen en büyük paye, bir makamdan değil, bir çocuğun bakışından geldi.

O bakışta şunu gördüm:

İnsan, insana değdiği kadar insandır.

Ve sevgi, hiçbir resmî mühürle tasdiklenmeyen tek hakikattir.

 

Soruyorum:

Böyle bir sevgiyi hangi koltuğa değişirsiniz?

Hangi madalya, hangi servet bu manzaraya denk düşer?

İnsana yapılan yatırım, toprağa değil, ebediyete atılan tohumdur.

Ve o tohum bir gün mutlaka filiz verir.

Bu fikri yeşerten her bir evladımı, yüreğimin en derin yerinden kucaklıyor;

Gözlerinden değil, istikballerinden öpüyorum.

 

Aydın Mertayak

Kalkandere İlçe Millî Eğitim Müdürü