Sebahat Karagöz yazdı:”YÜREK İSTER”

 

Dünyanın süper gücü!

Para desen; sorun yok! Olsa bile, anında kafasına göre karşılığı olmadan para basan tek ülke!

Askeri güç desen; Dünyanın en güçlü askerleri onda!

Bastırıyor parayı alıyor en iyi adamları, eğitiyor ve kullanıyor!

Yetmezse ya da daha ucuza kapatabileceği birilerini bulursa (Terör örgütü) onları savaştırıyor.

Bu şekilde hem ekonomik olarak yıpranmıyor hem de yarın bir gün bişey olursa

“Bana ne olum!

Onlarla benim işim olmaz” diyerek kenara çekilebiliyor!

Teknoloji desen; bu konuda asla işi tesadüflere bırakmıyor.

Kurduğu okullara titizlikle seçtiği çocukları alıp, onlara her türlü imkanları sunarak DAHİLER yaratıyor!

Sanayi de rakip tanımıyor; en başta silah ve her türlü askeri techizatı bizzat üretiyor ve canının istediği ülkelere ‘yazılımlar bende’ olmak kaydıyla satıyor!

Baktı ki karşısındaki ona kafa tutacak; iptal ediveriyor!

Canı sıkılınca kendi kendine senaryo yazıyor ve dünyanın öbür ucundaki bir ülkeye çöküveriyor!

“Sen terör örgütüne destek verdin, onlar da gelip benim ülkemde kaos yarattı!” diyerek bütün parasına el koyuyor!

Yetmedi; zamanında fonladığı, içerideki kendi adamlarını harekete geçirip ortalığı cehenneme çeviriyor!

“Silahı, ilacı ve petrolü benim paramla alacaksın! Başka para kullanırsan kafanı kopartırım!” diyerek tehdit ediyor!

Bu tespitler uzar da uzar.

Peki, bunu nasıl başarıyor.

Aslında çok kolay.

Bi kere, reklamını iyi yapıyor.

” Benim ülkem, özgürlükler ülkesi!

Sosyal bir Devlet!

Vatandaşımın her türlü hakkını, hukukunu koruyup kolluyorum!”

Bunları duyunca benim bile pılıyı pırtıyı toplayıp gidesim geliyor valla.

Rahmetli Oktay Sinanoğlu söylemişti

“Orada nüfusun çok az bir kesimi yönetim ve önemli işler için yetiştirilir. Geri kalanına da ‘Ye, iç, gez kardeşim! Suya sabuna dokunma!’ denir. O yüzden orada yaşayanlar rahat ve yiyip içip yattıkları için de obezler!”

Gelelim en önemli soruya;

Peki, diğer ülkeler üzerindeki etkiyi nasıl sağlıyorlar?

Bence sorulması gereken en önemli soru da bu!

Malum, böylesine özgür, zengin, adil bir ülkede yaşamayı kim istemez?

” Ben yaşayamadım, bari çocuğum yaşasın!” diyerek insanlar geleceğini kurtarsınlar diye kendi elleriyle çocuklarını o ülkeye gönderiyor.

Elbette yöneticiler de bunu bilinçli olarak yapıyor ve çocuklarını eğitim için kilometrelerce uzağa göndermekten çekinmiyor.

Bazıları iyice abartıyor hamileliğinin son aylarında uçağa atlayıp, ter-ki diyar ediyor ve bebeğini oranın vatandaşı olsun diye orada doğuruyor.

Anlayacağınız; kapağı oraya atan yaşadı be kardeşim!

İşte ülkesine gelenleri öyle bir yetiştiriyor ki tasmayı boynuna takıp öyle geri gönderiyor.

Artık o ülkede bir uydusu olduğunu biliyor.

Kapasitesi olanları bir yolunu bulup direkt yönetici yapıyor.

Geri kalanlara da ülkesinin çıkarlarını korumaya adanmış kişiler olduğu için seçtiği yöneticiyi destekleme görevi veriyor!

Yani Dostlar!

Biz mışıl mışıl uyurken bazıları gece gündüz çalışıyor.

Şimdi soruyorum bu adamlar haksız mı?

“Ben Dünyanın en güçlü ülkesiyim, ne dersem yapacaksınız !” derse, buna kim kafa tutabilir?

Diyecek tek bir şey var

“Eyvallah Abi!”

Buna ‘korku’ dersek doğru olmaz en iyisi biz yine ‘saygı’ diyelim .

Aksini düşünmek bile istemiyorum.

 

Saygılarımla

Sebahat Karagöz