BEYAZ ÖNLÜKLÜ EL FENERİ…

‘Her iz, ustanın emeğinin hatırasıdır’ der büyükler…

Sonra da ekler: ‘Usta el feneridir. Sen ışığa doğru değil, ışığın aydınlattığı yere gitmelisin…’

 

++++++++

 

Yıl; 1983..

Yer: Cağaloğlu..

Yokuşu tırmandıktan sonra

çok geniş olmayan

bir aradan geçip

gazetenin içine girdik…

Müracaattaki görevliye

“Orhan Bey’le görüşeceğim..

Orhan Vural beyle” dedim…

Kısa bir süre sonra

Orhan ağabey

merdivenlerden inip

yanıma geldi..

“Hoş geldin…

Birazdan yukarı çıkacağız..”

Birlikte, yukarı dediği yere çıktık…

Yine çok geniş olmayan bir alandı yukarısı…

Arı misali, bir o yana bir bu yana koşuşturuyordu insanlar…

Belli ki hepsinin bir şeyleri

yetiştirme telaşı vardı burada…

++++++++

Beyaz önlüklü, beyaz saçlı,

kibar, bir o kadar da

beyefendi birisi yaklaştı yanımıza…

“Hoş geldiniz” dedi…

Orhan ağabey,

“Usta,

bahsettiğim yeğenim..

Gazeteyi,

gazeteciliği çok seviyor..

Umarım başarılı olur,

senin gözüne girer…”

Gülüştüler..

 

++++++++

 

Büyük bir dikkatle izlerken

orada olanları

gözüm herkesin

‘Usta’ dediği kişideydi..

Yapılan her işle ilgili bilgi veriliyor,

o da sakin ve kararlı bir tavırla

onaylıyor,

ya da eksik gördüğü şeylerin

tamamlanmasını istiyordu…

“Gazetenin kalbi burası demek ki” diye söylendim kendi kendime…

Usta da,

operasyonun

başındaki operatör!.

++++++++

Günaydın Gazetesi’ndeki

İlk günümdü bu benim…

Cağaloğlu’na ilk ayak basışım

mesleğe ilk adım atışımdı o gün..

‘Ustam’ dediğim

İsmet Demir’le böyle tanıştık..

Gazetenin en önemli

yerlerinden birisinin

sorumlusuydu ama…

Bu denli önemli sorumluluğa rağmen son derece mütevazıydı…

İş dağılımını

adaletli yapardı..

Herkese eşit mesafedeydi…

Sanki bizleri

biraz daha mı severdi ne?

Ya da bize öyle gelirdi…

Kuralları vardı…

Bunların uygulanması

konusunda son derece titizdi…

Zaten başarılı olmasının

en önemli

nedeni de buydu…

++++++++

Sonrası rüzgar misali..

Yıllar,

yılları kovaladı..

Çok çabuk geçiyordu zaman…

Keyifliydi her gün…

Günaydın tam bir aile ortamıydı…

Çalışan her kişi sanki diğerinin yakını gibiydi…

İnsanların birbirine

yaklaşımı çok özeldi…

+++++++++++

Hep söyleriz ya;

‘Her güzel şeyin bir sonu olur’ diye…

Asil Nadir’in Günaydın Gazetesi’ni almasıyla başlayan yükseliş,

Sonrasında yaşanan krizle, kabusa dönüştü…

Bir yaprak misali savrulduk hepimiz…

Kimimiz farklı bir gazetede,

Kimimiz televizyon kanalında mesleğimizi sürdürmeye başladık.

Elbette gittiğimiz yerler de mutluluğumuz hep üst seviyedeydi ancak;

Günaydın’ı hiç unutmadık.

O aile ortamını çok aradık…

Zaman zaman da bir araya geldik.

Hep güzelliklerden, hep aidiyet duygusunun

Tavan yaptığı o günleri yadettik…

 

+++++++++++

2 gün önce sevgili Hakan Demir, sosyal medyadan bir paylaşım yaptı.

‘Acı kaybımız… Değerli büyüğümüz, canım babamız, hep güzel kalbiyle hatırlayacağımız İsmet (Hikmet) Demir hakkın rahmetine kavuşmuştur…”

Bazen kelimeler boğazınızda düğümlenir ya…

İşte öyle bir an yaşadım..

Ustamız, yol göstericimiz,

yaşamım boyunca

iş prensibini ve insanlığını örnek aldığım

İsmet Demir yoktu artık…

Mekanın cennet olsun USTAM…

İnan ki unutulmayacaksın…

Hep güzel izler bıraktın…

Meslek yaşamımda hep ‘El Fenerim’ oldun…

Bizler için verdiğin emeklere sonsuz teşekkürler…

+++++++++++

NOT: Bilmeyenleriniz olabilir.

Orhan Vural; Günaydın’ın ‘Efsane’ olduğu,

Sabah’ın Türkiye’de 1 milyon tiraja ulaştığı,

Vatan’ın gazetecilik dersi verdiği dönemlerde

Zafer Mutlu ve ekibinin en önemli isimlerinden birisiydi.

Benim, mesleğe ilk adımı atmamamı sağlayan kişiydi.

Dahası da var elbette: Teyzemin oğluydu…

Gerçek gazetecilere,

mesleğin ‘USTA’larına selamlar olsun…

İyi ki varsınız… Unutulmayacaksınız…

 

Nihat Erence / İSTANBUL…