ÇOCUK YAŞLILIĞI NEDEN BU KADAR GÜZEL SANIYOR?

Fethi KARADENİZ

Emekli Eğitim Müfettişi / Eğitimci-Yazar

 

Bir öğretmen öğrencilerine sormuş:

 

“Büyüyünce ne olmak istiyorsunuz, ne olmak istemiyorsunuz?”

 

Başkan olmak isteyen de var, doktor, bilim insanı olmak isteyen de…

 

Ama bir çocuğun cevabı sınıfta herkesi gülümsetmiş:

 

“Ben yaşlı bir vatandaş olmak istiyorum!”

 

Neden mi?

 

Çünkü dedesi sabahları geç kalkıyor, istediği zaman öğleden sonra uyuyor, huzur içinde televizyon izliyor, ödev yapmıyor, sınava girmiyor, özel derse gitmiyor…

 

İstediği zaman parka gidiyor, arkadaşlarıyla satranç oynuyor, kahvesini içiyor, çayını yudumluyor. Otobüste ücretsiz seyahat ediyor, hatta iyi insanlar ona yer veriyor!

 

Çocuğun dünyasında yaşlılık, adeta “hayatın tatil dönemi!”

 

Ne güzel bir masumiyet…

 

Ama bir eğitimci olarak bu cevabın altında başka bir soru arıyorum:

 

Bu çocuğu yaşlılığı bu kadar güzel görmeye iten ne?

 

Belki de dedesinin yüzündeki huzur…

 

Belki ailede yaşlılara gösterilen sevgi ve saygı…

 

Belki dedesiyle geçirdiği güzel zamanlar…

 

Çocuk, yaşlılığı değil; dedesinin mutluluğunu görüyor.

 

Oysa her yaşlının hikâyesi aynı değil.

 

Kimi çocuklarının, torunlarının arasında yaşlanıyor. Evinde kahvesini içerken torun sesleriyle hayat buluyor.

 

Kimi ise ailesinden uzakta, bir huzurevinde yaşamını sürdürüyor. Huzurevi de doğru şartlarda yalnızlığın adresi değil; arkadaşlığın, sohbetin, sosyal hayatın ve güvenli bir yaşamın mekânı olabilir.

 

Önemli olan nerede yaşadığımızdan çok, nasıl yaşatıldığımızdır.

 

Bir insan ailesinin yanında olup yalnız kalabilir.

 

Bir başka insan huzurevinde yaşayıp kendisini değerli ve sevilen biri olarak hissedebilir.

 

Asıl acı olan, yaşlanınca bir köşeye çekilip “Artık bana ihtiyaç yok” duygusuna kapılmaktır.

 

İşte burada eğitim yeniden devreye giriyor.

 

Çocuklara yalnızca “Büyüyünce ne olacaksın?” diye sormayalım.

 

Bir gün şunu da soralım:

 

“Nasıl bir insan olarak yaşlanmak istiyorsun?”

 

Çünkü hayat yalnızca diploma, makam, para ve meslekten ibaret değil.

 

İnsan, gençken nasıl bir dünya kurarsa yaşlandığında çoğu zaman o dünyanın içinde yaşar.

 

Dost biriktirmişse dostları vardır.

 

Sevgi vermişse sevgisi vardır.

 

İnsan yetiştirmişse yanında insanlar vardır.

 

Ve en önemlisi…

 

Çocuklarının ve torunlarının yanında yaşlanmak bir ayrıcalık; onları sevgiyle yetiştirmiş olmak ise insanın en büyük servetidir.

 

Belki o küçük çocuk haklı.

 

Yaşlılık gerçekten güzel olabilir.

 

Yeter ki sağlık olsun, dost olsun, aile olsun, sevgi olsun…

 

Ve insan nerede yaşarsa yaşasın, kendisini değerli hissetsin.

 

Çünkü yaşlanmak hayatın sonu değildir.

 

Bazen hayatın en güzel, en özgür ve en bilge mevsimidir.

 

Çocuğun dedesine bakıp gördüğü de tam olarak budur:

 

Yaşlılık değil, huzur… 🌹