İçeriğe geç
21 Kasım 2026, Cumartesi
SON DAKİKA
SON DAKİKARİZE

RİZE BENİM GÖNÜL YARAM…

Kimse benim Rize aşkımı sorgulamasın. Kırmızı çizgim Rize’mdir. Anneliği tattığım yer Rize’mdir.

Yayınlanma:
3 dk okuma
RİZE BENİM GÖNÜL YARAM…

Filozof Sosyolog

28 yaşımdan 40 yaşıma kadar yaşadığım, havasında nefes aldığım, suyundan içtiğim, kalbime dokunan bir şehri ben nasıl gözyaşı dökmeden anlatabilirim ki? Canımın yarısı orada yaşarken nasıl kopabilirim? Aşkım, sevdam, Rize’m… Ben sensiz nasıl yaşarım, kalbime bir sor.

Aramızdaki bağın gerçekten tarifi yok. Rizeli desem Rizeli değilim, Sinopluyum. Rize’de doğdum desem o da değil; İstanbul’da doğdum, büyüdüm. Peki, bu Rize aşkı bende nereden geliyor?

İnanın, ben de bilmiyorum. Kanım kaynıyor işte. İzahı yok.

Karnımda dokuzar ay taşıdıklarım yaşıyor. Sanırım o yüzden kopamıyorum belki de. Aşkından kül olduğum bir şehir bu Rize. Oralı olanlardan daha çok seviyor ve değer veriyorum. En güzel günlerimi orada yaşadım. En harika arkadaşlıkları orada tattım. Aile olmayı orada öğrendim. En sevdiklerim orada benim.

Potomya’m orada, Kıbledağım orada, Gülbahar Mahallem orada . İsmini tek tek sayamayacağım canım insanlar orada. En başta da vefanın en güzel örneği Dilek ablam orada.

Beni hiç sahipsiz ve yalnız bırakmayan Dilek ablama binlerce kez teşekkür ederim. Psikolojime en iyi gelen de belki onun varlığı ve bana verdiği destekti. Huzurunuzda, bu gazetenin ve haber sitesinin imtiyaz sahibi Dilek ONAY CAN ablama teşekkür etmek istiyorum. Ben nerede olursam olayım beni hiç bir zaman yalnız bırakmadı, daima kalbime dokunmayı bildi, daima iletişimde kaldı, hep sevdi, korudu, kolladı beni. Allah razı olsun.

Şimdi benden geride kalan Rize’m ona emanet. Benim yerime de orada nefes alıyor, benim yerime de oranın tadını çıkarıyor, benim yerime de gözleri güzellikleri görüyor.

Ben vefayı onda gördüm. Nasıl sevmem Dilek ablamı, nasıl sevmem Rize’mi? Nasıl kayırmam Rizeli hemşehrilerimi? Nasıl diğer insanlardan, hatta kendi memleketim Sinop’tan daha fazla anı biriktirdiğim Rizelilerden daha Rizeli olmam?

Kimse benim Rize aşkımı sorgulamasın. Kırmızı çizgim Rize’mdir. Anneliği tattığım yer Rize’mdir.

Bu satırları yazarken içim nasıl yanıyor, bir bilseniz. Bir görebilseniz keşke… Çok özledim demek bile yetersiz kalır, inanın.

Son olarak şunu söylemek istiyorum: Kesinlikle Rize anlatılmaz, yaşanır.

İyi ki varsın, mavi yeşil Rize’m.

 

 

 

Yorum Yazın

Yorumlar editör onayından sonra yayımlanır. E-posta adresiniz yayımlanmaz.