47 YILDIR AYNI YÜREKTE, AYNI YOLDA…

Bazı aşklar zamana yenilmez, yıllar geçtikçe daha da derinleşir…

 

29 Eylül 1979… Bir ömürlük yolculuğa çıktığımız, hayatlarımızı birleştirdiğimiz o günün üzerinden tam 47 yıl geçti.

 

Ne çabuk geçti yıllar, sevgili Nejla’m… Sanki daha dün gibi elini tuttuğum, bir ömür boyu birlikte yaşlanmaya söz verdiğim o gün…

 

47 yıl… Dile kolay! İçinde gençliğimiz, hayallerimiz, sevinçlerimiz, gözyaşlarımız, bazen suskunluklarımız, bazen de birbirimize sımsıkı sarıldığımız nice zor günler var. Birlikte güldük, birlikte üzüldük. Hayatın önümüze çıkardığı engelleri bazen yorularak, bazen tökezleyerek ama hep el ele aşmaya çalıştık.

 

Zaman yüzümüze çizgiler, saçlarımıza aklar düşürdü. Gençliğimizin yerini anılar, heyecanlarımızın yerini tarifsiz bir alışkanlık ve derin bir sevgi aldı. Ama değişmeyen tek şey, birbirimize duyduğumuz sevgi ve aynı yolda yürüme isteğimiz oldu.

 

Meğer aşk, yalnızca birbirinin gözlerine bakmak değilmiş. Bazen aynı pencereden hayata bakmak, bazen tek kelime etmeden birbirini anlamak, bazen de hiçbir şey söylemeden elini tutup “Ben buradayım” diyebilmekmiş.

 

Sevgili Nejla’m…

 

47 yıldır hayat arkadaşım, sırdaşım, yol arkadaşım oldun. Hayatın bütün renklerini seninle yaşadım. İyi ki yollarımız kesişmiş, iyi ki o gün elini tutmuşum, iyi ki hayatımı seninle birleştirmişim.

 

Bugün geriye dönüp baktığımda, ömrümün en güzel hikâyesinin seninle yazıldığını görüyorum. Yeniden dünyaya gelsem, yine seni seçer, yine seninle aynı yola çıkardım.

 

Biliyorum, önümüzde geçireceğimiz yıllar, geride bıraktıklarımızdan belki daha az. Ama bundan sonra da her sabaha seninle uyanmak, her akşam yanında olmak ve elini son nefesime kadar bırakmamak en büyük dileğim.

 

47 yıl önce “Evet” demiştin. Benim gönlüm ise hâlâ her gün sana yeniden “Evet” diyor.

 

İyi ki varsın Nejla’m… İyi ki eşim, iyi ki hayat arkadaşım, iyi ki ömrümsün.

 

29 Eylül’ümüz kutlu olsun. Seni dün sevdiğimden daha çok, yarın seveceğimden belki daha az seviyorum. Çünkü sana olan sevgim her geçen gün büyüyor.

 

Bir ömür yetmezmiş seni sevmeye…

 

Fethi KARADENİZ

Emekli Eğitim Müfettişi